Pani szuka pana Ostrołęka

Opis oferty

Jeszcze kilka lat temu wydawało mi się, że miłość przyjdzie niespodziewanie.
Dziś podejrzewam, że mogła zgubić adres albo krąży po okolicy z nawigacją ustawioną na tryb „najdłuższa trasa”.

To nie jest casting do reality show ani program naprawczy dla zagubionych dusz. Szukam człowieka, nie projektu społecznego.

Kilka słów o mnie.
Jestem kobietą samodzielną. Mam pracę, zainteresowania, przyjaciół i całkiem poukładane życie. Nie szukam s.....ra, wybawcy ani człowieka, który naprawi wszystkie moje problemy.
A i najważniejsze - nie szukam wrażeń sypialnianych - igraszki, odskocznia, tajemnice, hotele, ukrywanie się czy tekst "to nie takie proste - łączą nas tylko dzieci i kredyt" odpadają.

Swoje problemy naprawiam sama albo ignoruję tak długo, aż same zmienią kategorię.

Lubię spacery, dobre jedzenie, śmiech do łez i rozmowy, po których człowiek nie ma poczucia, że właśnie stracił godzinę życia. Potrafię być romantyczna. Potrafię być rozsądna. Potrafię też przez dwadzieścia minut szukać telefonu, trzymając go w ręce. Mam wiele talentów. Nie jestem idealna. Zdarza mi się prowadzić długie dyskusje z samą sobą (najgorsze jest to, że czasem przegrywam). Czasami nawet potrafię ugotować coś jadalnego i upiec ciasto bez interwencji OSP.

A teraz najtrudniejsza część, czyli Ty.

Nie szukam księcia z bajki.
Po pierwsze dlatego, że książęta są mocno przereklamowani.
Po drugie dlatego, że po trzydziestce człowiek bardziej docenia faceta, który odbiera telefon i mówi prawdę, niż takiego, który przyjeżdża na białym koniu.
Po trzecie — nie ufam mężczyznom w rajtuzach.
Nie twierdzę, że wszyscy mają coś do ukrycia, ale jeśli dorosły facet od lat biega po lesie w obcisłych legginsach, mieszka z siedmioma krasnoludkami albo całuje nieznajome kobiety znalezione nieprzytomne w lesie, to jednak pojawiają się pewne pytania.
Koń nie zapłaci rachunków, a książęta z bajek przechodzą bardzo pobieżną weryfikację charakteru.

Dlatego zamiast księcia wybiorę normalnego faceta. Takiego, który potrafi być sobą, śmiać się z własnych wad i wie, że największym aktem odwagi po trzydziestce nie jest walka ze smokiem, tylko szczera rozmowa o uczuciach.

Szukam mężczyzny, który ma poczucie humoru, dystans do siebie i nie traktuje każdej rozmowy jak przesłuchania. Takiego, który nie boi się zaangażowania bardziej niż podwyżek stóp procentowych. Takiego, który potrafi powiedzieć, czego chce - to naprawdę rzadka supermoc.

Nie musisz być idealny - Ja też nie jestem.

Wystarczy, że jesteś dobrym człowiekiem, że potrafisz się śmiać, masz swoje pasje, nie znikasz bez słowa jak bohater serialu kryminalnego, nie piszesz po trzech tygodniach ciszy: „hej, co tam?”, jakbyśmy oboje właśnie wyszli z krótkiej drzemki.

Jeśli lubisz inteligentny humor, spontaniczne wyjazdy, długie rozmowy i ludzi, którzy nie udają kogoś, kim nie są — być może warto się poznać.

W najgorszym przypadku wymienimy kilka wiadomości.
W najlepszym będziemy kiedyś siedzieć razem na tarasie, narzekać na ceny wszystkiego i opowiadać znajomym, że poznaliśmy się dzięki temu ogłoszeniu.
I szczerze mówiąc, byłaby to całkiem niezła historia.

Przy okazji, żeby nie było, że składa się ze mnie wyłącznie sarkazm, kawa i cięte riposty...

Pod tą całą warstwą ironii kryje się też całkiem zwyczajna kobieta. Taka, która po latach doszła do wniosku, że największym luksusem nie są egzotyczne wakacje, drogie prezenty czy romantyczne deklaracje składane przy zachodzie słońca. Największym luksusem jest drugi człowiek, przy którym można być sobą.
Bez udawania.
Bez zgadywania.
Bez grania w emocjonalne szachy.
Brakuje mi bliskości - takiej prawdziwej.

Czyjejś dłoni szukającej mojej bez powodu.
Przytulenia po ciężkim dniu.
Wspólnego zasypiania i budzenia się obok siebie.
Tych wszystkich małych rzeczy, które wydają się zwyczajne, dopóki nie ma z kim ich dzielić.

Bo prawda jest taka, że nawet najbardziej niezależna kobieta czasem chce po prostu wtulić się w kogoś i przez chwilę nie musieć ogarniać całego świata.

Szukam mężczyzny, który nie boi się czułości.
Który rozumie, że siła i delikatność nie wykluczają się nawzajem.
Który potrafi zarówno rozśmieszyć mnie do łez, jak i przytulić wtedy, kiedy śmiać się akurat nie chce.
Bo najpiękniejsze relacje nie powstają z wielkich słów, one powstają z małych gestów, z obecności, z troski, z poczucia, że obok jest ktoś, kto wybiera właśnie Ciebie — nie dlatego, że musi, ale dlatego, że chce.